CZOŁOWY KRYTYK

Zarzu­ca wspomnianym pisankom schematyzm, gani stosowanie ujęć szablonowych, powtarzalność motywów, banalność stylu i treś­ci, autoplagiatorstwo, manię erotyczną, egzotyzm, niezwykłość i baśndowość bohaterów, prymitywną tendencyjność i natręt­ny dydaktyzm powieści. Zdaniem Potockiego, literackim źród­łem tego typu utworów są duchowe pierwiastki i upodoba­nia estetyczne anemicznych panienek i lubiących przygody kantorowiczów. Krytyk nazywa więc tego typu produkcję li­teracką pogardliwym terminem: „epopeja szablonu”.Również inny czołowy krytyk młodopolski, Ignacy Matu­szewski, wychodząc z założenia, iż sztuka jest dziedziną naj­głębszych i uniwersalnych potrzeb człowieka, sferą metafi­zycznych tęsknot i wtajemniczeń, ostro potępił sztukę-rze- miosło wytwarzaną, jego zdaniem, dla zaspokojenia trywial­nych i płytkich potrzeb przeciętnego czytelnika.