Najlepiej widać ten proces na sposobie prezentacji bohaterów spełniających ideał kalokagatii. Już po paru stronach lektury zaczynamy się domyślać, że Stefcia to nie tylko urocza-panna, zaś Waldy to więcej niż ordynat. Jednak autorka nie wyposażyła Trędowatej w podtytuł: Baśń fantastyczna na tle mitologicznym, jakim zaopatrzyła utwór Pluton i Persefona. Mniszkówna wykorzystała bowiem umiejętnie tę właściwość mitu, którą rozważa J. Bruner:„Potęga mitu polega na balansowaniu na cienkiej linii oddzielającej fantazję od rzeczywistości. (Podkr. Z. B.) Prawda mitu nie powinna być ani zbyt dobra, ani zanadto zła, a także nie może być zbyt prawdziwa”
PREZENTACJA BOHATERÓW
Related Posts
Nie tylko curry. Co jedzenie mówi nam o kulturze Indii?
29 września, 2026
Miłość po latach. Czy można zakochać się drugi raz w tej samej o ...
14 września, 2026
